سلام

همیشه وقتی آدم می خواد بره سفر خصوصا یه سفر زیارتی، موقع خداحافظی

 از همه حلالیت میطلبه و میگه حلالم کنین. منم به رسم همه مسافرا اومدم

بگم حلالم کنین.

*دارم میرم مشهدالرضا و ان شاءالله قم و جمکران، (اگه خدا بخواد).*

دعای گوی همتون هستم. به امید اینکه بریم و درست بشیم که برگردیم وگرنه این

رفتن های عادی و بدون تغییر زیاد قشنگ نیست.

خدای من! شب فرا رسید و صداها خاموش شد ستاره ها در حال غروب کردنند

و چشم ها به خواب رفته اند و هرکسی با محبوبش خلوت کند و من با تو خلوت

گزیدم.

* ای معشوق من، خلوت مرا با تو در امشب موجب آزادیم از آتش قرار ده.

خدای من!  این شب می رود و این روز است که آشکار می شود. کاشکی

می دانستم که شب مرا از من پذیرفته ای تا خوشحال باشم، یا نپذیرفته ای

تا غمگین باشم و خود را تسلیت دهم.

به عزت تو سوگند، اگر مرا از درگاهت برانی دور نمی شوم. به جهت محبتی

که از تو در دل من است.

                                           برگرفته از کتاب و خدایی که همین نزدیکی است

   معبودم کمبودم را جبران نکند جز لطف و مهربانیت، و نیازمندیم را جز توجه و احسانت

   بی نیاز نکند، و هراسم را جز امانت آرامش ندهد، و خواریم  را عزیز نکند جز قدرت و

   سلطه ات، و نیازم را جز تو برآورده نکند، و گرفتاریم را جز رحمتت نگشاید، و بیچارگیم

  را جز مهربانیت برطرف نکند، و سوز تشنگی شدیدم را جز وصلت خنک نکند، و آتش

  دلم را جز ملاقاتت خاموش نکند، و آرزومندیم به درگاهت جز تماشای جمالت سیراب

   نکند، و آرامشم برقرار نگردد بدون نزدیکی از تو، و بیماریم را بهبودی نبخشد جز طبابتت،

  و غصه ام را از بین نبرد جز نزدیکی ات، و زخمم را خوب نکند جز چشم پوشیت، و زنگار

  دلم را جلا دنده جز گذشتت، و دودلی سینه ام را از میان نبرد جز فرمانت.

   * پس ای آخرین آرزوی آرزومندان، و ای والاترین آرزوی علاقه مندان، و ای امان ترسویان،

      و ای قبول کننده درخواست درماندگان، و ای ذخیره نداران، و ای گنج بینوایان،

     و ای فریادرس فریادخواهان، و ای برآوردنده نیازهای بی چیزان، و ای دلسوزترین مهربانان:

   *برای توست فروتنیم و درخواستم، و بسوی توست گریه  زاری و ناله ام،

     درخواست می کنم از تو برسانی به من از نسیم جانبخش خشنودیت، و ادامه دهی

     بر من نعمتهای امتنانت را، و اینک من به در خانه کرمت ایستاده ام، و برای وزشهای

      نیکی ات دست درازی کننده ام، و به ریسمان محکمت چنگ زننده ام، و به دستاویز

       مطمئنت گیرنده ام،

     معبود من دلسوزی کن بنده ات را که خوار است، دارای زبان گنگ است، و دارای عمل

     اندک است، و منت گذار بر او به بخشش فراوانت فراوانت، و پناه ده او را زیر سایه بلندت،

     ای بخشنده ای زیبا ای دلسوزترین مهربانان.

                                                مناجات خمس عشرة   مناجات نیازمندان

** امام علی(ع) (در اقدام به کار) فرموده است:

    هرگاه از کاری ترسیدی خود را در آن افکن، زیرا سختی حذر کردن و پائیدن بزرگتر است

    از آنچه از آن ترس داری. (اگر در بلا و گرفتاری باشی بهتر است که در بیم و ترس آن

    بمانی، و این  فرمایش راجع به امور دنیاست که شنیدن آن مهم تر از دیدن آنهاست

    به خلاف آخرت که آیات و اخبار و فرمایش امام(ع) در همین کتاب(نهج البلاغه) گویاست

    که دیدن آن ها مهم تر از شنیدن می باشد.

                                                                            نهج البلاغه             خطبه ۱۸۰    صفحه ۱۱۷۳

* * امام علی(ع) (در ترغیب به شکیبایی) فرموده است:

     هر که شکیبایی رهایی نداد بیتابی او را تباه گرداند (زیرا پاداش را از دست داده به کیفر    

     بیتابی گرفتار است).

                                                              نهج البلاغه          خطبه ۱۸۵          صفحه ۱۱۷۵

جغدي روي كنگره هاي قديمي دنيا نشسته بود. زندگي را تماشا ميكرد. رفتن و ردپاي آن را.

و آدمهايي را مي ديد كه به سنگ و ستون، به در و ديوار دل مي بندند. جغد اما مي دانست

كه سنگ ها ترك مي خورند، ستون ها فرو مي ريزند، درها مي شكنند و ديوارها خراب مي

شوند. او بارها و بارها تاجهاي شكسته، غرورهاي تكه پاره شده را لابلاي خاكروبه هاي كاخ

دنيا ديده بود. او هميشه آوازهايي درباره دنيا و ناپايداري اش مي خواند و فكر مي كرد شايد

پرده هاي ضخيم دل آدمها، با اين آواز كمي بلرزد.

روزي كبوتري از آن حوالي رد مي شد، آواز جغد را كه شنيد، گفت: بهتر است سكوت كني

و آواز نخواني. آدمها آوازت را دوست ندارند. غمگين شان مي كني. دوستت ندارند. مي گويند

 بديمني و بدشگون و جز خبر بد، چيزي نداري.

قلب جغد پير شكست و ديگر آواز نخواند.

سكوت او آسمان را افسرده كرد. آن وقت خدا به جغد گفت: آوازخوان كنگره هاي خاكي من!

 پس چرا ديگر آواز نمي خواني؟ دل آسمانم گرفته است.

جغد گفت: خدايا! آدمهايت مرا و آوازهايم را دوست ندارند.

خدا گفت: آوازهاي تو بوي دل كندن مي دهد و آدمها عاشق دل بستن اند. دل بستن به هر

 چيز كوچك و هر چيز بزرگ. تو مرغ تماشا و انديشه اي! و آن كه مي بيند و مي انديشد، به

هيچ چيز دل نمي بندد. دل نبستن سخت ترين و قشنگ ترين كار دنياست. اما تو بخوان و

هميشه بخوان كه آواز تو حقيقت است و طعم حقيقت تلخ.

جغد به خاطر خدا باز هم بر كنگره هاي دنيا مي خواند و آنكس كه مي فهمد، مي داند آواز

او پيغام خداست.